Welkom op de website van Willemijn & Paul. Dit is al een wat oudere bruiloftsite, Willemijn en Paul zijn namelijk al 815 dagen getrouwd, maar kijk nog gerust rond op deze website. Ben je Willemijn of Paul? Log dan in op jullie websitebeheer en bestel jullie bruiloftsite op CD als een blijvende herinnering of kies er voor om jullie website op te heffen. Bent u als bezoeker op zoek naar trouwinformatie? Kijk dan eens in de trouwgids op deze bruiloftsite. Wil je zelf een bruiloftsite? Via www.onzebruiloftsite.nl kan je jullie gratis aanmelden.


Huwelijk Willemijn & Paul

Home
Ons verhaal
Ons Willemijn
Ons Paul
Onze Ceremoniemeester
I do and I don'ts
Programma van DE dag!
Bucket list - Tafel
Trouw en Feest Locatie
The ceremonie after movie...
Arie & Gonnie the Movie
Jos & Marianne the Movie
Martien & Marian the Movie
Fotoboeken
Hotel Hampshire
Camping Landgoed Barendonk
Taxi
RSVP
Kadotip.
Gastenboek
Quiz
Nieuws
Leuke Filmpjes van...?
Trouwgids


 Inloggen  


bezoekers: 25828
pagina's bekeken: 77784
www.onzebruiloftsite.nl




Ons Willemijn



Willemijn, ‘s Mientje, Miena Bakgraag, ‘Wilde’Mijn, WitteWijn, Burgermijntje

Oké, dus mijn broers vroegen aan Sinterklaas LEGO, liefst stoer technisch LEGO in 1977… Michiel was ruim 4 jaar oud en Martijn al bijna 2½! Maar die avond dat Sinterklaas zou komen, ging mama ineens op bed liggen met haar dikke buik… en toen bracht Sint wel iets heel bijzonders (op zijn eigen verjaardag nota bene!)… “een Zusje! Ja, maar dat was niet de bedoeling!”. “We hadden toch om Lego gevraagd?”. Of zoals mijn broer Martijn jaren later zei: “Je gaat in elk geval wel langer mee eej”.

Als 3e kind en enige meisje in het gezin van Marianne van Hees-Van den Assem en Jos van Hees was het goed toeven in het mooie buitengebied van Zundert. Ons pa was thuis bij de kinderen en runde vanuit de schuur aardappelverkoop (èrpel dus, en juinen en soms appels) nadat hij eerder kassen vol met aardbeien had (dat staat me nog bij in herinnering maar heb ik niet heel lang meegekregen, wel dat ik me volvrat…). Ons ma had een belangrijke baan op een grote school in Etten-Leur; eerst als lerares, later als decaan en teamleider. Maar altijd had ze ’s avonds tijd om naar mijn ‘ow zo geweldige’ (AHUM) blokfluitoefeningen te luisteren… (arme ma…, dacht ze even rust te vinden in bad, kwam ik aangerend met de muziekstandaard en jengelfluit).

Thuis mochten we veel, ons pa deed nooit zo moeilijk, als we maar buiten waren. De jongens bouwden met vriendjes enorme hutten achter de schuur en in de zomer natuurlijk kindercorsowagens. Ik was met mijn vriendinnen altijd in de buurt om al die leuke jongens te voorzien van koekjes… “och, komt ‘sMientje wir an wur!”. “Hé, Miena Bakgraag, doe ons nog wa koekskes!”. Niets leukers dan de halve wereld van zoetigheden voorzien en ons pa vond da goe eej… ’s avonds als we sliepen, zorgde hij ervoor dat de hut veilig was… Ik sprak hele cassettebandjes in met Anna zodat we ook ’s avonds dan nog ‘contact’ hadden met elkaar… “maar ik klink zo raar op cassette! Nee, vind je dat echt lijken?”… er is niets veranderd als ik mezelf terug hoor… raar hoe je jezelf anders voorstelt… en nee, het was mij reeds duidelijk dat ik niet kan zingen… en samen met Anna blokfluitoptredens geven was ook al geen hit… “Hier zijn de balletdanseresjes Anna en Willemijn!” en dan sta je daar in je gewone kleren met je blokfluit voor een bomvolle bieb… van de giebels kregen we er niet veel meer uit dan een paar valse FIET FIET FIET’s. Overigens waren onze balletoptredens (ja, in Rijsbergen in de Koutershof waren we best fanatiek toen), al evenmin succesnummers…

Opa en Oma Van Hees woonden naast ons… daar hadden we nog meer beesten dan thuis. Mijn paardje Lotje stond daar (was meer rodeorijden, want doorgezakte rug en als je erop ging zitten probeerde ze je eraf te gooien, op de manege in Rijsbergen was het met Peppi en Kokkie beter rijden), mijn konijn Bibelotje (mocht maar één konijn een naam geven, elk nestje mocht ik verzorgen maar me niet aan hechten… met Kerst aten we altijd lekker…), mijn kip Goudlokje (idem, één kip, één naam, Kerst lekker) en de schaapjes die mee de kleuterklas in mochten (kom daar nou nog maar eens om…) en de duiven die altijd ver weg gebracht werden maar braaf naar huis kwamen gevlogen… Thuis had ik nog Cavia Punky en kat Swayze (ja, natúúrlijk vernoemd naar Patrick Swayze in Dirty Dancing, die heb ik alleen al in de jaren ’80 al 122 keer gezien met Annie!). #helefilmkunnenmeepratenmaaktjenoggeenlosertoch? #nobodyputsbabyinthecorner

Op de Van de Wallschool in Zundert was de wereld gemoedelijk. Onze klas was hecht en we speelden veel samen. En gewoon jongens en meiden door elkaar. Vooral Marieke Verhoef en Hans Hennekam die woonden op landgoed Wallsteijn zorgden voor vele uren fijn speelplezier daar. Als ik had geweten dat onze kinderen daar ook zo’n mooie tijd mochten beleven… daar heb ik nog wel eens heimwee naar… de Buissche Heide en de bossen… maar wethouderschap en horecaman was geen ideale combinatie dus bespraken we; gaat ons Mientje weer bakken (pannenkoeken en allerhande andere zaken in en rondom Pannehuske) of gaat ze verder in de politiek? Tja, dat werd dus tijdelijk herberg ’t Burgemeesterke want al snel vertrok ik naar Geertruidenberg en waar we nog even dachten een en ander te kunnen combineren was er al snel een kaper cq koper op de kust die ervoor zorgde dat Paul al snel volgde.

En in de tussentijd in Amsterdam was ik ‘Wilde Mijn?” of “WitteWijntje”, 4 jaar later in Tilburg kwam de cultuurshock: dag 1 vroeg ik op de campus “waar kan ik hier sigaretten scoren en waar is de dichtstbijzijnde bar?” Waarop het antwoord was: “op deze campus zijn sigaretten niet verkrijgbaar en de alumnibar hier vlakbij gaat pas na vieren open… anders dien je in het centrum te zijn want alcohol wordt op de campus niet gepromoot”. Keimooi natuurlijk… maar ik twijfelde oprecht of dit een uni was die bij me paste op dat moment… gelukkig was men in Zundert ‘supportive’ en mocht ik menig kroeg gewoon zelf mee helpen afsluiten als compensatie in die tijd…

En dan kom je na een eerste lange relatie tot een volgende liefde die van ver weg komt… helemaal uit Oost-Brabant. Waar ligt Mill of all places??? Weddenschapke verder: als je wethouder wordt in Zundert, kom ik daar naartoe, anders kom jij naar mij in Venhorst… uhm… Gelukkig bood de raad van Zundert me de kans én de eer om die taak als eerste na een volledig interimcollege te mogen doen namens alle partijen! En dat had overigens natuurlijk niets van doen met die weddenschap want dat wist men niet eens. Ach, en de rest weet iedereen… alle portefeuilles behalve die voorbehouden aan het ambt van burgemeester aan de hand gehad en beviel goed… tijd om verder te kijken werd me al snel mee gegeven…

Zo ontstond ‘Burgermijntje’ voor Paul, want voor de rest van de omgeving ineens Burgemeester, thuis gelukkig nog gewoon ons Mientje en voor vriendinnen niets anders… Waar ik reeds een half jaar een nieuwe gemeenschap had leren kennen, was voor Paul en de kinderen de verhuizing wel confronterend want iedereen kende hen, maar zij kenden nog niemand… letterlijk met de toeristische kaart van de gemeente in de hand stuurde ik hem om boodschappen… en met de jongens ontdekten we samen alle mooie plekjes van de nieuwe omgeving als een uitdaging die zij graag aan namen… gelukkig maar! We zijn alweer vijf jaar verder en de evt. herbenoeming staat alweer op de rol… jeetje, how time flies! Tis bij ons in elk geval nooit saai geworden… Ben benieuwd wat er nog komen gaat…


​(en... en...Brenda? is mijn tekst langer dan die van Paul??? Jaha! Tis gelukt!!! Woohoo!!! #sorryvoordelezer #alsuwasafgehaaktbijregel2ookoké)